In de winter zat een koningin aan het raam van ebbenhout te naaien. Ze stak zichzelf en bloedde. De druppels vielen in de sneeuw; de koningin wenste zich een kindje zo rood als bloed, wit als sneeuw en zwart als ebbenhout. Ze kreeg een dochtertje die voldeed aan de wens. Ze noemde haar Sneeuwwitje en stierf kort daar na. De koning hertrouwde met een trotse, ijdele vrouw, die niet kon verdragen dat iemand anders mooier was dan zij. Ze had een bijzondere spiegel, die altijd de waarheid sprak. Ze vroeg: “Spiegeltje, spiegeltje aan de wand, wie is de mooiste van het hele land?” De spiegel antwoordde dan: “De koningin is de mooiste van het land.” Sneeuwwitje groeide op en werd steeds mooier. Dat constateerde de spiegel ook toen Sneeuwwitje zeven jaar oud was, en de koningin werd ziek van haat. Ze beval de jager Sneeuwwitje te doden in het bos en haar longen en lever mee terug te nemen. De jager liet Sneeuwwitje gaan en koos een ree als slachtoffer. De spiegel gaf aan dat Sneeuwwitje, inmiddels gehuisvest bij de zeven dwergen, nog steeds de mooiste was. De vrouw verkleedde zich als koopvrouw, trok over de bergen en bood Sneeuwwitje een ceintuur aan. Daarmee snoerde zij het kind zo stevig vast, dat het haar direct de adem benam. De dwergen vonden haar en redden Sneeuwwitje. De koningin vernam dat via de spiegel en bracht hekserij in het spel. Ze maakte een giftige kam en nam de gedaante aan van een oud vrouwtje. Sneeuwwitje, door de dwergen op het hart gedrukt nooit meer de deur te openen, zwichtte voor de verleiding van de prachtige kam. Ze stortte neer zodra de kam de haren raakte en werd wederom gered door de dwergen. De koningin was woedend en zwoer dat Sneeuwwitje moest sterven, ook al zou het haar d’r eigen leven kosten. Ze fabriceerde een giftige appel, die er zo lekker uitzag, dat iedereen die hem aanschouwde, trek kreeg. Ze verkleedde zich als boerenvrouw en trok opnieuw naar Sneeuwwitje. Die weigerde de appel, waarop de boerenvrouw aanbood hem te delen. Sneeuwwitje kreeg het rode stuk, de koningin nam de gele. Toen ze zag dat de koningin at, nam ze zelf ook een hap en viel dood neer. Wat de dwergen ook deden, ze konden haar niet meer bijbrengen. Ze wasten haar met water en wijn, maar na drie dagen zag ze er nog zo blozend en fris uit, dat ze haar niet konden begraven. Ze maakten een glazen kist en zetten die op een berg, waar altijd een van hen de wacht hield. Zij bleef knap. Op een dag, na lange tijd, kwam de prins langs en hij raakte diep onder de indruk van Sneeuwwitje. Hij wilde de kist kopen, maar de dwergen weigerden. “Geef hem dan aan mij, want ik kan niet meer leven zonder Sneeuwwitje.” aldus de prins. De dwergen kregen medelijden en gaven de kist mee aan de dienaren van de prins. Die struikelden over een boomstronk, waardoor het stuk appel uit haar keel schoot. Sneeuwwitje opende haar ogen en stemde toe in het huwelijk met de prins. De koningin kreeg ook een uitnodiging en consulteerde haar spiegel. Die gaf als antwoord: “Oh koningin, heel mooi zijt gij, maar de jonge koningin is veel mooier dan gij!” De heks werd heel bang en moest de jonge koningin gaan zien. Ze herkende Sneeuwwitje en stond onbeweeglijk van schrik. Er waren ijzeren pantoffels op het vuur gezet, die de koningin moest aantrekken. Ze moest zolang dansen, tot ze dood neerviel.


Bovenstaande versie is de versie zoals deze in het laatste boek van Grimm verscheen, in 1857. Het sprookje zit vol symboliek en getallen. Sneeuwwitje wordt mooier dan haar stiefmoeder als ze zeven is, ze komt bij de zeven dwergen en zwicht drie keer voor de verleidingen van een ogenschijnlijk argeloze koopvrouw. Zeven is het getal van de volmaaktheid en de meeste verleidingen komen in drievoud. Sneeuwwitje is het onschuldige wezen, de onbeschadigde ziel. Wit en zwart staat voor licht en donker, de eeuwige tegenstelling van goed en kwaad, het rood van het bloed is de kleur van het leven.
De koningin is metafoor voor de zelfverheerlijking, jaloezie en ijdelheid en zij wil vernietigen wat mooi en spontaan is, zonder er iets voor terug te vragen. Door het opeten van de organen van Sneeuwwitje (hier boven niet in de samenvatting verwerkt), denkt zij zich de puurheid van de ziel van het meisje toe te kunnen eigenen. De drie verleidingen (riem, kam en appel) staan voor het verlammen van drie essentiele onderdelen van het mens-zijn, gevoel (de riem strak aangesnoerd), verstand (de kam kwam immers op het hoofd) en vitaliteit (zij viel als dood neer na het eten van de appel). De slaap van Sneeuwwitje komt overeen met die van Doornroosje en ook hier is het de prins die bevrijdt; de schok die Sneeuwwitje maakt in de kist vertegenwoordigt het weerkeren van het onschuldige bewustzijn. De koningin moet dansen in gloeiende pantoffels. Het kwaad slaat op zichzelf terug, waardoor het vernietigd wordt.

En de kus van de prins? Tja, die hoort bij Disney!