Moeder geit ging het bos in om eten te zoeken en bond haar zeven kinderen op het hart de deur voor niemand open te doen. De wolf doet drie pogingen om bij de kleine geitjes te komen. De eerste keer herkennen ze hem en weigeren de deur open te doen. De wolf koopt een stuk krijt, eet dat op en krijgt zo een hele fijne stem. Maar wederom herkennen de geitjes de wolf, dit keer aan zijn zwarte poten. De wolf bezoekt de molenaar (mulder) en stopt zijn poot in deeg, vervolgens in meel en keert weer terug naar het huisje. De geitjes doen open, zien de wolf en proberen zich overal te verstoppen. De wolf vreet er zes “met huid en haar” op, de zevende verstopt zich in de staande klok en wordt niet gevonden. De moeder keert terug en vindt alleen het ene geitje. De wolf ligt vlakbij te slapen. Moeder opent de buik, waar alle geitjes levend uitkomen. De wolf wordt wakker met een dichtgenaaide buik vol stenen. In de veronderstelling dat het de geitjes zijn, gaat hij zijn dorst lessen bij de put. Hij valt voorover en verdrinkt.

De wolf en de zeven geitjes is een bekend sprookje van de Grimm broers. Het staat in hun “Kinder- und Hausmarchen” die voor het eerst uitgegeven werd in 1812. Vanaf latere uitgaves is dit sprookje beïnvloed door het verhaal De Zeven Geitjes van August Stober’s Elzasser Volksboekje, uitgegeven in 1842. Dit is zeer gebruikelijk bij sprookjes en volksvertellingen. Vermoedelijk komt de oorsprong uit het Frans, vermengd met vele Duitse volksverhalen. Er bestaat een beginversie van Jacob Grimm, waarin een Frans fragment in het Duits in de tekst is verwerkt.

„was rumpelt und pumpelt
in meinem Bauch herum?
ich meinte es wären sechs Geislein,
so sinds lauter Wackerstein.“

“Wat rommelt en stommelt
daar binnen dooreen?
Die malse zes geitjes,
ze lijken wel steen!”

De uitdrukking “met huid en haar opeten” behoort tot het typische repertoire van de Grimmbroers. De geitjes staan voor onschuld, de wolf voor het boze, verkeerde. Moeder geit (de moederfiguur) moet de kinderen loslaten, zodat ze zichzelf kunnen ontwikkelen. Het getal zeven staat voor volledigheid, waarbij het jongste geitje staat voor spontantiteit. De verleiding door de wolf komt drie keer voor. Er worden zes geitjes opgegeten, zes is het getal van het kwade. De bron, het water waarin de wolf verdrinkt, staat voor het leven. Het leven zegeviert over het kwade.